Mijn lieve, zachte, gekke, schuwe, ontroerende Ziva. Ze woont pas vanaf februari bij me, maar ik ben me al als een malle aan haar gaan hechten. Hier staat ze in het raamkozijn in mijn flatje, drie hoog achter. Maandagnacht klom ze ineens uit dit raam die veel te smalle rand op, om uit te glijden en beneden op de grond te kletteren. Ik heb haar nog steeds niet terug. We communiceren al wel met elkaar; ik roep zachtjes haar naam en zij mauwt terug, maar ze durft nog niet tevoorschijn te komen.
Ze zit ergens in de bosjes en ik krijg haar niet te pakken. Voor ik haar traceerde, heb ik getijgerd door de dichte begroeiing, posters opgehangen, haar overal als vermist opgegeven.
Het is bizar hoeveel reacties je krijgt op zo’n voorval. Mensen leven intens mee, ik krijg allerlei berichtjes van mensen die ik eigenlijk nooit spreek en soms niet eens ken, vol met goedbedoelde adviezen. De mens is dol op praktisch helpen, valt me weer op. Men wil wat kunnen doen, men wil je bruikbare tips kunnen geven en het allerliefst dé oplossing aandragen. Het is fijn, maar ook schrijnend omdat mensen bij minder concrete, maar ernstigere problemen juist vaak zo stil blijven. Gelukkig zijn er ook mensen die daar wel mee overweg kunnen. Mijn lief is er zo een. Ik durf meer, puur door haar aanwezigheid. Ik bel bij een enge buurman aan, kruip door naar dat donkerste stukje van de bosjes, bezoek haar vrienden en familie. Dingen die me normaalgesproken zouden breken. Maar nu doe ik ze toch. En niet omdat ze met praktische oplossingen komt, zegt wat ik doen moet of mijn gevoelens relativeert. Nee, het is puur doordat ze er is en me dat steeds weer laat merken. “Riv, ben je er nog?” roept ze vanaf de rand van de bosjes waar ik doorheen kruip. “Ja, ik ben er!” roep ik terug. “Lief, ben je daar?” roep ik even later. “Ja, ik ben hier!” roept ze terug.
Ze is er. Ze zit niet naast me in de donkere bosjes. Ze haalt de kastanjes niet voor me uit het vuur. Ik doe alles zelf, maar ze is er wel. En dat maakt dat ik meer durf dan ik ooit had gedacht.
En als je toch iets kan gebruiken in het leven dan is het dat wel, een beetje lef om jezelf te kunnen redden.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.