Het is al nacht als ik ineens twee keer gebeld word door een onbekend 06-nummer. Ik neem de eerste keer niet op, belangstig als ik ben. Maar als er direct daarna nog een keer gebeld word, voel ik de urgentie en neem ik op. ‘Met de dierenambulance,’ klinkt een stem aan de andere kant, ‘we hebben met grote waarschijnlijkheid je kat gevonden!’ Mijn hoofd maakt kortsluiting. In gedachten had ik mijn kleine Ziva al laten gaan, al vroeg ik me nog altijd af waar ze in godsnaam uithing. In mijn pyjama loop ik naar de buren om de hoek, waar ze binnen zou zijn. Ik kijk door de spijlen van het kooitje en daar ligt ze, mijn meisje, onmiskenbaar. Ik heb de afgelopen anderhalve maand wel tien soortgelijke zwarte katten bestudeerd, maar Zief herken ik dan toch meteen. Het voelt raar dat ze er ineens weer is, dat zij het echt is, na de ontelbare keren vals alarm.

Vervolgens regel ik dat de dierenambulancemeneer haar meeneemt naar een dierenziekenhuis, zodat ik niet zelf in het holst van de nacht nog met haar over straat moet. ‘Ik heb last van psychische klachten en moet nu eerst voor mezelf zorgen en gaan slapen, zodat ik daarna weer voor de kat kan zorgen,’ hoor ik mezelf tot mijn verbazing zeggen. ‘Kunt u de dierenarts vragen om morgenochtend contact met mij op te nemen?’
Zowel de buren als de meneer van de ambulance knikken begripvol. Openheid bleek nog nooit zo makkelijk. Ik bedank iedereen en fluister nog even zachtjes naar mijn Ziva. ‘Alles komt goed meisje,’ zeg ik. Daarna loop ik naar huis. Daar voel ik ineens dat ik in mijn hoofd op een spreekwoordelijk kruispunt sta. Ik kan compleet in paniek raken en doemdenken. Of ik kan meebewegen met wat er ook maar gaat gebeuren nu. Ik kies heel bewust voor het laatste. Ik kan niks meer veranderen aan deze hele dag en aan de loop van het leven zelf op dit moment. Ik moet erin mee, ik kan niet anders.
Terwijl ik dit typ ligt mijn kleine kattenwezentje nog ergens aan een infuus, zit er een heftige mail in mijn inbox en echoën ingewikkelde gesprekken en doemscenario’s door mijn hoofd. Maar ik ben merkwaardig kalm. Ik zit op de bank en adem rustig in en uit. Alles stroomt, dus stroom ik maar mee. Behoorlijk mindful, toch nog.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.