‘Werk en persoonlijkheid’ – subjectiefje 2

In deze serie vraag ik jullie om een onderwerp. Over één van de ingestuurde onderwerpen schrijf ik dan een kort stukje. Het onderwerp, oftewel het subject, bekeken vanuit mijn perspectief. Een ‘subjectiefje’ dus. Het onderwerp van vandaag is: ‘Zegt het werk dat iemand doet ook altijd iets over zijn/haar persoonlijkheid?’

Misschien heeft iedereen wel een gat in zijn persoonlijkheid. Een pijnlijke leegte, die zich uit in onverdraagzaamheid, eenzaamheid, obsessie, rusteloosheid, ambitie. Alles om er maar ‘iets’ in te gooien. De liefde van je kind of je geliefde, maatschappelijk aanzien, het mooiste huis, de nieuwste gadgets, of de beste of meest interessante baan. 

Maar wat gebeurt er met een mens als de persoonlijkheid zo afhankelijk is van externe vervulling? Al het externe is zo fragiel, zo goed in staat om plots weg te vallen. Wat gebeurt er wanneer de externe invulling van dat gat in de persoonlijkheid wegvalt?

Ik weet het. Ik zong altijd. Ik werd er altijd om bejubeld. En op een dag kon ik het niet meer. Eerst was mijn lijf te moe, toen mijn psyche. Eigenlijk waren ze synchroon doodop, maar dat begreep ik toen nog niet. Feit bleef dat die bodemloze put in mij geen vervulling meer kende. 

Ik viel en ik wanhoopte. Ik verwachtte te verdwijnen, mijn omgeving verwachtte dat misschien ook wel. Maar zonder dat externe, kwam ik juist naar voren. Mijn persoonlijkheid ontsproot pas echt toen er geen vervulling was, in de vorm van werk of studie. Mijn werk, hetgeen ik deed, zei dus niet zozeer iets over mijn aanwezige persoonlijkheid, maar eerder iets over het ontbreken ervan.

Vraag je dus eens af, wanneer je weer eens de standaard vraag ‘wat doe je voor werk?’ stelt, wat het antwoord eigenlijk zegt over dat wat níet is. Wat vult het antwoord op? Welk gemis klinkt erin door?

Waar moet ik morgen over schrijven? Laat een reactie achter!