Soms dan sla ik mezelf met verbazing gade. Ik heb keuzes gemaakt die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik heb in situaties gezeten waarvan ik nooit dacht er in verzeild te raken. Ik heb gedachten en gevoelens die ik nooit begreep bij andere mensen.
Het verbazingwekkendste is dat al die voor mij op het eerste gezicht zo onvoorstelbare keuzes toch volledig bij me blijken te passen. Hieruit kan ik opmaken dat ik mezelf óf voor geen meter kende, óf dat het leven onnavolgbare wegen heeft. Het zal vast een combinatie zijn van beide. Feit is dat deze woelige jaren kraters hebben geslagen tussen mij en sommige andere mensen. En soms kan ik alleen maar met mijn hoofd vol verdriet naar de andere kant van de krater kijken, verlangend, maar niet wetend hoe daar te komen zonder mezelf weer achter te laten. Ik wil contact. Maar ik weet niet hoe. Zijn er woorden die ervoor kunnen zorgen dat dit zich ooit gaat herstellen? Of is er geen woord in de wereld dat ooit zal kunnen creëeren waar ik zo naar verlang?
Ik mis.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.