Ik wil graag vrij door het politieke speelveld bewegen

Ik denk dat ik best kan stellen dat ik uit een links milieu kom. Als kind was ik lid van de kinderafdeling van de Dierenbescherming, ik huilde bij omgehakte bomen en was een tijdje vegetariër (tot ik toch weer zwichtte voor knakworstjes). Ik was me bewust van het gat in de ozonlaag, kwam vaak in de natuur en zat op een vrije school. Daarnaast aten we vooral biodynamisch, gaven we geld aan goede doelen en leerde ik onbewust dat links ‘goed’ was en rechts ‘slecht’. Vervolgens ging ik ook nog eens een studie doen richting de culturele sector. Mijn ‘filterbubbel’ was compleet, ik was een typisch links gutmensch.

Nieuwsgierig naar anderen

Tot ik mensen tegenkwam die me mijn eigen bubbel door lieten prikken. Ze waren duidelijk rechts-georiënteerd, stemden soms zelfs PVV. Ik mocht ze echter ontzettend graag, had ze als mens hoog in het vaandel staan en twijfelde absoluut niet aan hun intellectuele vaardigheden. Waar ik bij veel mensen in mijn omgeving toch de neiging zie om een vies gezicht te trekken of het hard op een lopen te zetten als je een ‘rechts mens’ tegenkomt, merk ik bij mezelf vooral nieuwsgierigheid op. Hoe ben je van A naar B (of PVV ;)) gekomen? Welke redeneringen liggen daaraan ten grondslag, welke denksprongen heb je genomen om tot die overtuigingen te komen?

Ik wil me niet altijd laten leiden door onderbuikgevoelens

Ik merk dat mensen vaak niet begrijpen waarom ik dit aan wil gaan. Waarom laat ik die mensen niet gewoon links (pun intended) liggen? Het loont toch überhaupt niet de moeite om met ‘dat soort mensen’ te praten? Die zijn toch dom en kortzichtig? Maar laat dit nou juist een houding zijn die ík niet begrijp. Begrijp me niet verkeerd, er zijn genoeg dingen die me bij partijen als PVV en FVD (maar ook SGP, CDA, VVD…) ernstig tegen de borst stuiten en waarover ik het liefst vanuit my gut iets zou willen schreeuwen. Maar ik wil me niet altijd laten leiden door onderbuikgevoelens. Daarnaast heb ik zoals gezegd veel mensen hoog zitten, ondanks het feit dat zij zich op een totaal ander deel van het politiek spectrum bevinden. Ik ga mensen die voor mij belangrijk zijn niet zomaar laten vallen vanwege hun politieke standpunten. Als dat al genoeg reden is om mensen te mijden, waar is die hele band tussen mij en hen dan überhaupt op gebaseerd? De enige reden voor mij om dit alsnog te doen zou zijn als we er samen niet over kunnen praten, of wanneer het alleen maar zou uitmonden in halsstarrig niet verder willen kijken dan de eigen neus lang is.

Respect, luisteren en openheid

Dat laatste zie je in de gehele maatschappij helaas wel steeds vaker gebeuren. Terwijl het ook prima mogelijk is om mensen met totaal verschillende meningen in één ruimte te laten discussiëren en hen toch vriendschappelijk keuvelend weer naar buiten te zien lopen, hoezeer ze het tijdens de discussie ook oneens waren. Toverwoorden hierin zijn misschien wel respect, luisteren en openheid.
Het respecteren van het feit dat die ander gelijk is aan jou, het luisteren naar wat diegene te zeggen heeft en de openheid waarmee je iemand tegemoet treedt, zijn volgens mij belangrijke factoren die aan de basis liggen van een zinvolle discussie. Verder is het belangrijk om bereid te zijn je eigen standpunt soms even los te durven laten en nieuwsgierig te zijn naar dat van een ander, voor een tijdelijke wisseling van perspectief. Wees standvastig, maar niet star, zou ik willen zeggen.

Vrij door het speelveld lopen

Hoewel social media zoals Twitter en vele televisiezenders een droevig beeld geven als het gaat over rustige discussies, is er nog hoop. Er zijn gelukkig nog radiozenders en podcasts waarin het nog normaal is om rustig met elkaar van gedachten te wisselen. Dat geeft me altijd een goed gevoel; het kan dus wél! Ik vind het ook enorm verfrissend om de media van links tot rechts in de gaten te houden en ook op Twitter hele uiteenlopende mensen te volgen. Door die grote verscheidenheid aan meningen en perspectieven heb ik regelmatig het gevoel alsof mij brein weer even door de wasstraat is geweest. Ik houd daarvan, het houd me scherp en laat mij me regelmatig afvragen: waar ik sta ik eigenlijk? Dat is links, dan weer rechts en dan weer in het midden. Wat me soms doet denken: wat is links en rechts nou eigenlijk precies? Wat maakt iets typisch links, wat maakt iets typisch rechts, dienen die termen eigenlijk nog wel ergens toe en is het überhaupt nodig om een kant te kiezen? Mag ik niet gewoon vrij door het politieke speelveld bewegen en soms een beetje flirten met ‘de tegenpartij’?

Ik zou tegen iedereen willen zeggen: haal die hakken uit het zand, stel eens een open vraag en laat je verrassen. Sinds ik uit mijn bubbel ben gestapt, voel ik me vrijer dan eerst, helderder van geest, rijker aan ideeën. Ik zou absoluut iedereen aanraden om hetzelfde te doen. Ondanks de begrijpelijke weerstand die je daar misschien wel bij voelt.