Soms ben ik bang dat het me op een dag niet meer lukt. Dat ik niet meer in staat zal zijn om mijn gevoelens en gedachten om te zetten in woorden op papier.
Ik heb altijd een manier nodig om mezelf te laten zien. Een hulpmiddel waarmee ik kan overbrengen wie ik ben.
Vroeger was dat altijd het zingen. Als ik zong was ik vrij van alle angst en voelde alles wat ik deed natuurlijk. Alsof ik speciaal op de aarde was gezet om dit te doen.
Al zo lang ik me kan herinneren ben ik op zoek naar een manier waarop ik met anderen kan communiceren. Ik heb altijd het gevoel gehad dat er tussen mij en de rest van de wereld glas zat, waar ik niet doorheen kon breken. Heel soms had ik even de juiste golflengte te pakken en had ik voor een moment echt contact, om daarna toch weer terug te donderen in die ‘vissenkom’ die mij scheidde van de rest.
Ik heb altijd heel veel gepraat. Als kind stond ik bekend om mijn eindeloze zinnen, zonder ademhalen tussendoor. Ik denk dat ik wanhopig probeerde met mijn woorden mensen te bereiken. Maar het lukte me maar zelden.
Als ik zong vielen al die barricades weg. De ultieme bevrijding. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik verslaafd raakte aan het zingen. Als het even niet kon, vanwege een simpele verkoudheid, raakte ik totaal in paniek. Het was mijn manier van communiceren en ik ontleende er al mijn bestaansrecht aan.
Er kwam een moment waarop ik eerst maandenlang niet kon zingen en daarna nog een aantal jaren veel minder intensief dan ik gewend was. Eerst was er woede en frustratie, daarna verdriet, daarna minachting naar mezelf en tot slot volgde er toch berusting. Gedurende die periode ging ik steeds meer schrijven, zodat ik toch een manier had om me te uiten. Ik merk alleen dat het schrijven nu steeds meer verword tot de totempaal die het zingen ooit was. Hetgeen waar ik al mijn zelfvertrouwen aan ontleen. De enige mogelijkheid tot echt contact.
Soms lukt de vertaalslag tussen gevoel en woord even niet en dan voel ik paniek.
Verlang ik zelfs terug naar de diepste krochten van wanhoop waar ik me in begaf, waar alles zwart was, maar de woorden voor het oprapen lagen.
Het Geschreven Woord, ik hou er zo van. Het heeft me zoveel echte connectie gebracht.
Ik kan alleen maar hopen dat het bij me blijft, zodat ik niet alleen achterblijf tussen mijn glazen wanden. Ik verbind me zo graag. En ik heb een diep verlangen om gezien te worden.
Als je met me praat, dan tast je vaak in het duister. Maar als je me leest, dan ken je me.

  1. De Gans (Marije) says:

    Ik lees je graag. Zou je ook graag horen zingen! Zingen is zo bevrijdend, je gebruikt je hele lichaam. Ik ben zingend opgegroeid maar mn stem is nu weg vanwege alle soesah. Hopelijk komt hij gauw weer terug.
    Ik blijf je zeker lezen. Liefs! ❤

    • lekkernietmindful says:

      Ja, ik vind zingen nog steeds heel lekker, maar het heeft een andere rol gekregen in mijn leven. Ik hoop dat jij je stem snel weer terugvindt. Misschien ook gewoon af en toe even proberen, dan kan hij weer ‘warm’ worden en langzaam weer gaan werken. (Oké, hier sprak de zangdocente in mij, haha.) Liefs

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.