30 september 2017

Het allermooiste in het leven is voor mij versmelten. Momenten waarop ik mij groter voel dan mij, maar toch één geheel. Verbonden met iets of iemand of gewoon met ‘het al’. Ik voelde het tijdens het zingen en het vioolspelen. Ik voelde het in de natuur. Ik voelde het in de armen van mijn vriendin.
Het zijn momenten van ultieme focus en tegelijk volledig loslaten. Er bestaat niets behalve dat ogenblik. Het is alles wat er bestaat. Het is alles wat ik wens.
Er is geen toekomst en geen verleden. Er is geen pijn. Er is allesoverweldigende compleetheid. Alsof ik altijd maar voor een gedeelte heel ben en op zo’n moment mijn langverloren tweelingdeel hervind.
Het is alles wat ik verlang en altijd heb verlangd. Het is alles waar ik naar zoek en altijd heb gezocht.
Het is zeldzaam en sporadisch en ik moet er vurig voor durven gaan. Maar als ik het dan vind, dan ben ik in de hemel. Dan klopt alles. Dan kan ik je vertellen wat mijn levensdoel is. En dat ik het bereikt heb.