Ik lig uitgeput op de bank, uithijgend van een symbolisch eindje hordelopen. Ik rende maar door vandaag, nam de ene horde na de andere. Deed dingen waar ik al maanden, soms jaren tegenop zag. Schreef spannende mails en drukte op verzenden. Schreef updates en drukte op posten. Ik voelde lef vandaag en ik besloot er wat mee te doen. Ik wilde het inzetten voor mijzelf, voor de openheid in mijn eigen leven. Want die was nog niet op orde. Nu wel.

Iedereen die nog wat moest weten, weet het nu. De laatste dekmantels trok ik weg: voilá, hier ben ik en ik schaam mij niet. Was ik er klaar voor? Nee, maar dat zou ik misschien wel nooit zijn geweest. Was ik er klaar mee? Ja. Totaal. Ik wil leven in openheid. Ik wil kunnen en durven delen waar ik mee bezig ben en wat me bezighoud. Daar hou ik van, daar haal in energie uit. Ik heb lang gewacht. Ik was enorm angstig over wat er zou gebeuren. Maar soms moet je wachten tot je iets meer zat bent dan dat je er bang voor bent. Vandaag was ik het spuugzat.
Wat er nu gaat gebeuren? Ik weet het niet. Ik kan niets anders doen afwachten. Ik heb gedaan wat ik moest doen.
Ik was de dapperste versie van mij vandaag en ik voelde me super krachtig. Maar nu ben ik moe, en suizen mijn oren en mijn gedachten en wil ik warme armen om in weg te kruipen. Ik doe mijn superheldenmantel even af en kruip weer als het kleine meisje dat ik ook ben in een hoekje van de bank.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.