Mijn depressie verdween toen ik al mijn valse zekerheden opgaf. Alles waarvan ik dacht niet zonder te kunnen, liet ik los. Toen rouwde ik erom. Daarna voelde ik me vrij. Het leven voelde schoon en fris en van mij. Ik besefte ineens dat ik over heel veel dingen geen zeggenschap heb, maar over heel veel ook wel. Ik herpakte de regie.

Ik was gewend altijd tien stappen vooruit te lopen en te denken. Maar dit brak me op. Ik begon erop te vertrouwen dat één stap per keer genoeg was en dat ik er altijd wel achter zou komen hoe ik deze stap moest nemen.

Toen ik stopte met liever, leuker en vrolijker zijn dan ik was, merkte ik dat mensen van me begonnen te houden. Terwijl ik daar minder dan ooit mijn best voor deed. Ik voelde me, voor het eerst, werkelijk geliefd.

Ik ben gestopt met leven volgens ongeschreven regels. Mijn leven is van mij. Ik stort me niet meer gedwongen in de ratrace van het bestaan uit angst om anders stil te staan. Ik stopte met krampachtig blijven doorgaan en daardoor kwam ik juist weer in beweging.

Ik mis weinig van wat ik achterliet, terwijl ik altijd dacht te sterven als ik het opgaf.
Als alles wat je vreest waarheid wordt en alles wat je voor ogen had in elkaar stort, stap je het leven in met een nieuwe blik. Zo heb ik dat ervaren. Ik begon te vertrouwen op de kracht die in me naar boven komt, juist als ik verwacht op mijn zwakst te zijn.

Ik ben vaak nog doodsbang en ik voel zoveel emotie. Maar het is écht en niet langer voorzien van een filter. Ik doorvoel alle rouw. Ik voel me gebutst en geschaafd. Maar soms voel ik me, voor het eerst in 5 jaar, daadwerkelijk gelukkig.

Geluk draagt pijn en verdriet in zich, het wordt er gek genoeg completer door. Het is voor mij niet de afwezigheid van deze dingen, maar een zachte laag eromheen.
Het is iets wat alle andere emoties omvat en in zich draagt.

Die zeikerige ondertoon van ellende, weerzin en somberheid. De depressie. Ik voel het bijna nooit meer. En dat terwijl ik elke dag zóveel voel. Maar dit specifieke gevoel lijkt verdwenen te zijn.
Ik kijk naar mijn leven, dat leger is dan ooit, maar me zelden zo’n gevoel van vervulling gaf. En ik zal niemand ooit kunnen uitleggen hóe ik het gedaan heb, maar wel dát ik het gedaan heb.

Vandaag ben ik gaan lopen
Ik maak me klein bij elk geluid
Ik ben veel banger dan ik was
Toen ik nog stil stond
Mag zo wezen
Maar ik kom eindelijk
Ik kom eindelijk vooruit.
(- Acda & De Munnik)

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.