Zoveel mensen halen al hun eigenwaarde uit hetgeen ze doen, waaronder ik. Wat heb ik bereikt, welke vaardigheden beheers ik, hoeveel uren heb ik nuttig gespendeerd? Functioneer ik op de toppen van mijn kunnen of kan er best een tandje bij? Soms zou ik ook wel eens van mezelf willen kunnen houden als ik met een verrot lijf op de bank lig. Maar dat voelt altijd als iets tijdelijks. ‘Ik doe nu rustig aan tot ik weer iets vind om te doen. Niet omdat ik het fijn vind of graag wil, maar puur zodat ik mezelf weer recht in de spiegel kan aankijken omdat ik, net zoals alle andere mensen, iets doe en dus van waarde ben.’
Ik zie steeds vaker mensen die gloreren als ze wat aan het doen zijn, maar lijken te verdwijnen zodra de activiteit stopt. ‘Kijk maar niet naar mij, als ik slechts besta, ben ik niet de moeite waard.’ Soms put ik mezelf expres uit, om vervolgens genoegen te halen uit de pijn en vermoeidheid in mijn lijf. En dat is jammer. Want het feit dat ik kick op mezelf uitputten, zorgt ervoor dat ik mezelf niet toesta om genoeg te helen om weer daadwerkelijk te kunnen doen wat ik echt wíl doen. Ik wil iets kunnen doen en er dan nog steeds tegelijkertijd ook volledig zijn. Dus niet mezelf aan de wilgen hangen om maar iets te kunnen volbrengen.
En totdat ik iets vind om te doen wat echt bij me past, blijft de vraag: to do or to be. Want als ik teveel doe, ben ik voor ik het weet weer verdwenen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.