“Kriebelt het niet als je de zangers en spelers ziet?” vraagt de celliste. Ik aarzel en ik voel even goed. “Nee,” antwoord ik dan. Ik zit in het publiek. En dat is helemaal oké. Ooit stond ik daar op datzelfde strand. Ik was 13 jaar oud en het was de mooiste ervaring uit mijn leven. ’s Avonds de voorstelling spelen bij zonsondergang, dansen tot in de nacht en soms nog een nachtelijke duik, daarna met z’n allen terug naar de gemeenschappelijke accommodatie, lekker lang slapen, hangen op het strand en dan weer spelen. Ik ging totaal op in de muziek, in het verhaal en ik was zo intens gelukkig. Ik vond het het allermooiste wat er bestond. Ik wilde mijn leven langs niks anders meer doen dan dat. Nu, tien jaar later, vind ik het nog steeds het allermooiste. Ik ben betoverd, opgeslokt. Wat ik zie en hoor is even alles wat er bestaat. Ik huil, ik voel diep, ik wieg mee. Mijn liefde voor deze kunstvorm, muziektheater op locatie, is nog even groot als altijd. Maar ik kan er weer van houden, doordat ik er zelf afstand van heb genomen. Er is een periode geweest dat ik die liefde uit het oog verloor. Door met haar te breken, hervind ik haar nu weer. Ik haalde mijzelf uit de bubbel van het conservatorium en ging het leven ervaren. En daardoor voel ik de kunst nu nog dieper, doordat ik het leven beter ken. Ik voel me weer het ademloze kind dat met open mond alles in zich opnam. Ik vervloek mijn sensitiviteit soms. Maar dit diepe, intense door en door ervaren, ik zou het niet willen missen. Mijn gevoel was een tijdje dood. Maar het leeft weer. Mijn zintuigen slurpen dorstig al het mooie op. En wat was er veel moois deze avond.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.