Ik wil nooit vergeten hoe ik haar daar zag staan, aan de andere kant van het raam, bij de bagagebanden op Schiphol. Mooier dan ooit. Alsof ze bevrijd is van innerlijke demonen. Licht en vrij staat ze daar en ik kan haar bijna aanraken. Ik adem oppervlakkig, als een vis op het droge. Dit blijft nog wel even zo en stopt de komende uren niet, zelfs niet als ik haar al weer lang en breed in de armen heb gesloten.
Mijn brein is aan het verwerken. Ik kom terecht op diepe lage pijn waar ik nog nooit heb durven komen. Ik huil zoals ik nog nooit gehuild heb. Ik durf het, denk ik, omdat zij bij me is.
Ze is er weer en dat geeft rust. En nieuwe uitdagingen. Ik wou dat ik in een grote stap over alle oude pijn heen kon stappen. Maar dat kan niet. En dat maakt me bij vlagen ziedend van woede. En ik voel schaamte. Om dit op te schrijven. Om het van mezelf toe te staan dat het niet in een keer lukt allemaal.
Ze ging bij me weg en ik ging niet mee. Maar ze kwam ook weer bij me terug. Ik hoop dat mijn brein in ieder geval ook dat opslaat en dat het mag dienen als een verzachtend dekentje over de scherpe, puntige warboel aan oude herinneringen.
Hoe chaotisch de dingen ook zijn; ergens is alles ook gewoon verschrikkelijk vredig en goed. Dat is de basis en de waarheid. Die ik hopelijk op een dag ook daadwerkelijk voor waar zal durven aannnemen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.