Lang verloren meisje

‘Het leven is kut, volkomen kut, en is het even niet meer kut dan is het klote’ Dit liedje heb ik in mijn hoofd terwijl ik van mijn decaan naar huis loop. Het is het liedje wat een goede vriend altijd voor me zong, toen ik voor het eerst in een depressie belandde. Dat het een depressie was, daar had ik toen nog geen idee van. Alleen die vriend, die zag het. Deze sfeerbrenger, grappenmaker, deze liefste en vrolijkste vriend die ik kende, hij herkende zich in mij en daar schrok hij zo van dat hij huilend wegliep. Hij was

Lees meer

Ooit was ik dat meisje

Vandaag ontving ik een mailtje waarin ik, ten overstaan van de andere ontvangers, op het matje werd geroepen over mijn afwezigheid bij een aantal koorrepetities. Terwijl ik me tijdig en met opgaaf van reden afgemeld had. Het brak me. Elke dag ga ik door het stof en doe ik alles wat ik doe in mijn ogen niet goed genoeg, maar toch doe ik het. Ik geef voor het eerst in mijn leven soms eerlijk toe dat ik bepaalde vakken of repetities niet trek en dat ik er niet altijd kan zijn. Ik communiceer hier zo openlijk mogelijk over naar mensen.

Lees meer

Vissenkom

Soms ben ik bang dat het me op een dag niet meer lukt. Dat ik niet meer in staat zal zijn om mijn gevoelens en gedachten om te zetten in woorden op papier. Ik heb altijd een manier nodig om mezelf te laten zien. Een hulpmiddel waarmee ik kan overbrengen wie ik ben. Vroeger was dat altijd het zingen. Als ik zong was ik vrij van alle angst en voelde alles wat ik deed natuurlijk. Alsof ik speciaal op de aarde was gezet om dit te doen. Al zo lang ik me kan herinneren ben ik op zoek naar een

Lees meer

Het spectrum der communicatie

Ook vandaag ontrafel ik het mysterie van koffiedrinken met een vriendin niet. Ik voel dat ik dichtklap en verander in een robotversie van mezelf. De robot is open en communiceert, maar wordt door geen enkel echt gevoel of impuls aangestuurd. Puur door mijn kennis in gespreksvaardigheden help ik mijzelf er doorheen. Ik denk terug aan gisteren, met mijn lief. Hoe volkomen natuurlijk haar aanwezigheid al voelt, hoe fijn het is om eindelijk al die trucjes en gewoontes van mezelf los te laten. Ik lag in haar armen en we luisterden naar een luisterboek. Ze was zo warm en zacht, zo

Lees meer

“Ben je van de fiets gevallen?”

Ik zit aan het bed waar mijn oma ligt opgebaard. Ik probeer haar nog eenmaal aandachtig in me op te nemen. Ik strijk met mijn vingers zachtjes door haar haar, over haar gezicht, haar handen. De tranen rollen over mijn wangen. Dwars daar doorheen vraagt mijn tante: “Zeg, wat heb jij eigenlijk met je hand gedaan?” Ik word ruw opgeschrikt. Mompel dat ik gevallen ben. Maar mijn tante neemt geen genoegen met dit antwoord. “Hoe kun je nou op die kant van je hand vallen? Was je op de fiets? Zag je de stoeprand te laat?” Ik lieg een verhaal

Lees meer

Vandaag ben ik lekker niet mindful

“Blijft je aandacht ergens op hangen?” vraagt de mindfulness­-meneer die ik heb opgezet omdat ik me voel als een hyper kind dat over een paar nachtjes slapen jarig is ja meneer, ja, lach ik hardop tegen de mp3-stem, ik heb jou opgezet omdat ik vo­lwassen ben en weet dat je niet te lang in de wolken kan lop­en omdat je dan onhe­rroepelijk valt en dat doet zo’n zeer dat je die lichtheid van die wolken dan ma­ar gaat mijden uit angst dat je nog een keer valt en nog een keer en dat het elke keer weer zo’n zeer doet

Lees meer