Ik loop over het strand, ik kan eindeloos ver kijken. Ik hoor het geruis van de zee en van mijn gedachten. Als ik een eind ga lopen kan ik mijn gedachten vaak weer beter lezen. Ik ben met een groep mensen op pad, bezoek theatervoorstellingen. Ik mag een kijkje nemen in de levens van mensen die ik nog niet ken en ik zie overal chaos. En ineens kan ik naar de chaos kijken als naar een schitterend kunstwerk. Het is rauw, het is soms ontzettend lelijk en weerbarstig, maar het is ook prachtig en oprecht. Het is om van te huilen en te lachen. Het is weergaloos mooi. Iedereen zoekt naar de lichtheid van de liefde, maar bijna iedereen die ooit echt heeft liefgehad, weet dat er vaak ook intense pijn bij hoort. En toch blijven we ons er maar in storten en komen we er weer uit. Ik bespeur overal blauwe plekken en kleerscheuren in de harten en hoofden van de mensen. Voor het eerst zie ik de schoonheid. Kan ik een heel klein stukje perfectie loslaten.
Alle dagen blijft het zo. Ik ervaar helse psychische pijn, ik ben doodmoe, ik zie een toneelstuk op een ontzettend mooie plek, ik ruik de zee. Ik zie het landschap van het waddeneiland, dat gebied dat zo bij me past, dat voelt als een thuis. Ik zit bij een vuur en ik praat. Ik druk me uit, ik voel, ik hoor, ik zie en ik ben. Ik ben het, die daar zit. En al die lichtheid en donkerheid die ik om me heen bespeur zit ook in mij en ik ben geen meisje van glas en ik ben geen glad gepolijst wezen. Ik ben ook iemand die gewoon maar haar best doet. Die gewoon maar de boot naar Terschelling heeft gepakt in de hoop momenten mee te pakken die van waarde zijn, die dit superrare leven inkleuren. Die godvergeten kutbank thuis en die veilige muren en al die angst. Deze dagen leerden mij dat ik het nog wel in me heb om te leven. Dat pijn en vreugde onlosmakelijk zijn en niet te vermijden. Dat iedereen maar zoekt en zoekt en maar doet en dat alle schoonheid en wonderen daarin schuilgaan, in het elke keer maar weer proberen.
En weet ik nu hoe het werkt? Nee. Het leven is een bizar raadsel. Maar ik durf te duiken. Ik heb zoveel meer lef in me dan ik dacht. Ik kan er niet over uit.
Ik wil dit. Deze eerlijkheid. Deze rauwheid. Het past me zo goed.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.