Ik ben opgegroeid in een vrije school-gezin. Ons medicijnkastje werd gevuld door dr. A. Vogel, Bach Bloesems, homeopatische pilletjes en Arnica-zalf.
Als ik buikpijn had, kreeg ik een kop thee, als mijn broertje hoofdpijn had deed mijn moeder Reiki (warme hand-oplegging) op zijn hoofd, als ik angstig was, stuurden ze mij naar de magnetiseur of de homeopaat.
‘Gewone pillen’ die slikte je niet zomaar, alleen als het echt uit de klauwen dreigde te lopen. De huisarts was niet helemaal te vertrouwen en aan dingen als anti-depressiva of bètablokkers zou je alleen maar hopeloos verslaafd raken.
Toen ik 18 was, belandde ik bij een psycholoog. Iets waar ik zelf nooit op gekomen zou zijn, maar twee vrienden hadden me gevraagd of ik alsjeblieft hulp wilde zoeken, nadat ik al tijden rondliep met depressie- en angstklachten. Dus dat deed ik dan maar, in eerste instantie eigenlijk meer voor hen dan voor mezelf.
Naar de psycholoog gaan was dus al een drempel en toen zij opperde om lichte medicatie te gaan slikken, ging de deur al helemaal dicht. Ik had oprecht het idee dat ik de duivel in huis zou halen en mezelf iets ergs aan zou doen door het slikken van een pilletje.
Uiteindelijk heb ik het toch gedurfd en het is een van de betere ervaringen in mijn leven geweest. Als ik dag in dag uit door angstaanvallen ging en alles in me rauw en uitgeput voelde, dan wist ik dat er een pilletje klaar lag. Eentje dat ervoor zorgde dat het voelde alsof ik in een warm bad lag, al mijn spieren eindelijk konden ontspannen en er deurtjes dichtklapten in mijn hoofd. Ik kon me dan nog wel herinneren dat ik bang was, maar het bijbehorende gevoel bleef uit.
Het is onbeschrijflijk heerlijk en troostend. En het feit dat ik wist dat ik het in huis had, zorgde er vaak al voor dat het beter met me ging, zonder het in te hoeven nemen.
Na de psycholoog kwam de psychiater met nog meer medicijnen en ook daarbij was het niet anders.
Ik ben het met alle sceptici eens als ze zeggen dat medicijnen vaak niet de echte oplossing zijn. Ik moet alsnog zelf leren omgaan met de depressie en de angst en me diep in mezelf durven keren, op zoek naar de oorzaak. Ik kan de pillen niet dagelijks slikken, want dan neem de werking af of raak ik inderdaad verslaafd. Ook zijn ze bijvoorbeeld niet goed voor mijn maag.
Enig ontzag is dus zeker op zijn plaats en ik denk nog steeds altijd goed na voor ik ze inneem. Maar de grote angst die mij is aangeleerd, was absoluut niet nodig geweest.
Want wat ben ik ze dankbaar, die pillen. Ze laten me tot rust komen in tijden waarin ik dat intens hard nodig heb.
En daarom mag dit gezien worden als een kleine ode aan de farmaceutische industrie.
Ik ga nog steeds naar de magnetiseur en soms gebruik ik een natuurgeneesmiddel.
Het kan allemaal naast elkaar bestaan, alternatief en regulier en ik denk niet dat de ene geneeswijze de andere in de weg hoeft te staan.
Ze hebben me beide op weg geholpen en ik ben blij dat ik ze uiteindelijk allebei heb leren kennen.

Deze blog verscheen eerder op dsmmeisjes.nl

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.