Soms voelt tegen een oudere praten hetzelfde als tegen een kind. Ze kijken om zich heen en zien dingen die ze niet begrijpen, die je ze vervolgens uitlegt. Ik legde vandaag de pakketdienst van PostNL uit en dat die mij een bijzettafeltje en een spiegel had gebracht. “Jullie hebben het wel leuk samen hè,” zegt ze. Ik beaam dat. Vervolgens komt ze schoorvoetend uit op de bloemen die we haar toegestuurd hebben en dat ze daar ‘heel erg verlegen van werd’. “Ik ging gelijk op zoek naar mijn mooiste vaas, die is van kristal, want mijn man heeft die meegebracht vanuit het buitenland. Ik moet nu door het weer wel de hele tijd opletten of ze nog genoeg water hebben. Wil je ze zien?” Ik stem in, ook al weet ik allang hoe de bos eruit ziet, aangezien ik hem zelf had besteld.

Ik stap haar huis in, zo’n typisch ‘oma-huis’ met kleedjes met patronen, enorm veel zwart-witfoto’s en meubels van donker hout. Zelfs de zwarte kat op leeftijd ontbreekt niet. De bloemen staan te stralen en komen zo te zien niks tekort, er staat zelfs een ventilator naast. “Ik dacht, oh jee, wat hebben ze nu gedaan? Deze bloemen komen van de duurste bloemist uit de omgeving, waarom doen jullie dat nou toch?!” “Het is soms gewoon leuk om wat te geven,” zeg ik, “ik hoop dat u ze wel mooi vindt? Ik heb blauw en paars uitgekozen, vindt u dat wel mooie kleuren?” “Heel mooi,” zegt ze. “Je ziet er zo schattig uit vandaag, je hebt die broekjes in allerlei kleuren hè? Je hebt ook zo’n schattig t-shirt aan.” Ik voel me gevlijd dat ze de kleren die ik in alle haast aantrok waardeert, terwijl ik ze alleen maar had uitgekozen omdat ik verwachtte geen mensen te zien vandaag. Met mijn haren in de war, mijn oksels bezweet en zonder BH voel ik me allesbehalve schattig, maar zij blijft het maar herhalen. “Bedank Anne voor de bloemen, maar zeg haar dat ze het nooit meer mag doen!” zegt ze. “Geniet er nou maar gewoon van,” zeg ik terug, al snap ik haar gevoel heel goed. Een geschenk aannemen is knap lastig, helemaal als je eigenwaarde al niet heel hoog is. Het is lastig te accepteren dat anderen aan je denken, terwijl je dat zelf nauwelijks doet. Toch loopt ze soms naar Albert Heijn om voor zichzelf bloemen te kopen, want daar hebben ze ook hele moooie. “Als het weer goed is, loop ik daar wel eens heen. Maar ik ben wel bang hoor.”
Ze is zó bang voor vanalles, maar ondertussen praat ze met mij, schildert de schilder al dagenlang haar kozijnen, gaat ze met haar oude kat naar de dierenarts en loopt ze dus soms naar de Albert Heijn. Dapperheid kent vele vormen.
“Fijne dag,” zeg ik, als ik weer mijn eigen trap op loop. “Jij ook, meissie” zegt ze. Ik vind haar steeds liever.

Lees verder: Mijn buurvrouw van 88 – deel 1

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.