‘Lotgenotencontact’ – subjectiefje 1

In deze serie vraag ik lezers om een onderwerp te noemen. Over één van de ingestuurde onderwerpen schrijf ik dan een kort stukje. Ik bekijk daarin het onderwerp, oftewel het subject, vanuit mijn perspectief. Een ‘subjectiefje’ dus.
Het onderwerp van vandaag is: Lotgenotencontact.

De van Dale vertelt je bij het woord ‘lot’ over toeval, onvoorspelbaarheid en omstandigheden.
Bij het woord ‘genoot’ wordt er verhaald over iets samen bezitten, iets samen delen.
Deel je met een lotgenoot dan samen een onvoorspelbaar toeval? Deel je dezelfde weg, dezelfde afloop? Ik vraag het me af.
Ik zie hoe mensen zich aan elkaar vastklampen. Gaat de ene ten onder, dan de ander ook. Als het de ene lukt, dan de ander ook. Als iets voor de ene werkt, dan misschien ook wel voor de ander. Hetzelfde lot, dezelfde ervaring?
Wat zou het handig zijn. Iemand die hetzelfde lijdt, hetzelfde kijkt, hetzelfde voelt. Iemand die je precies vertelt waar linksaf te slaan, waar nog even vol te houden, waar gas terug te nemen. De lotgenoot die op jou voorloopt als de Google Maps van je leven.
Saai, lijkt me dat. Hoe saai zou het zijn als levens parallel lopen? Je zou regelmatig een boek openslaan en denken ‘dit boek ken ik al’. Ik redigeerde duizend blogs voor @dsmmeisjes. Je zou de schrijvers kunnen aanduiden als ‘lotgenoten’. Toch waren het duizend totaal verschillende verhalen. Deelden zij echt een lot, of deelden zij slechts de tijd van leven met elkaar? Ervaringen, ons lot, ze zijn soms universeel, maar nooit gelijk.