Het is een bizarre week, die me alle hoeken van het emotionele spectrum laat zien. Het is vooral een week die me laat zien dat je álles kunt snappen en doorzien, alle patronen, reacties, gedachtes, maar alsnog compleet overmeesterd kunt worden door Mister (of Mrs?) Borderline. Ik kan alsnog tot in het diepste van mijn vezels het gevoel hebben dat ik schuldig ben. Waaraan? Waarom? Dat weet ik vaak niet eens. Voornamelijk voor het innemen van ruimte, denk ik. Enerzijds vind ik het enorm fijn, maar anderzijds ben ik verstijfd van angst. Hoe kon ik dit laten zien? Hoe kon ik zoiets kwetsbaars ‘uit handen’ geven? Ik kruip op die momenten letterlijk weg. In kasten, in hoekjes. Ik moet me verstoppen, moet verdwijnen. Ctrl+alt+delete.
Ik haat het dat het nodig is. Ik zou er zo graag boven staan. Zelfs het omgaan met psychische klachten wil ik tot in perfectie beheersen. Zoals ik dat met zoveel dingen wil. Ik wil vooral een meester in de communicatie zijn, denk ik. Iemand die altijd het juiste doet of zegt, zowel voor zichzelf als voor anderen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.