Soms sta ik in vuur en vlam
Is alles goed en stil
Wil ik niks anders dan dat moment
Soms kijk ik in de verte en zie ik niks
Ik zie mijzelf alleen maar ronddwalen in die niksigheid
Opgelost in mistige wolken met kilo’s gewicht op mijn schouders
Zo wil ik niet leven
En dus laat ik vandaag mijn hoofd al hangen
Over wat komen gaat
Mijn hoofd maakt het onvermijdelijk
Het gaat komen en het zal alles zijn wat er is
Die zwartheid
Die leegte
En ik zal niets zijn temidden van nog meer niets
Ik denk aan gister
Wat was er toen anders
Er was toen alleen het moment
En de zwaarte van overmorgen of volgende week of de komende jaren
Was nog niet daar
Ik hoefde alleen het moment te dragen en dat was vederlicht
Nu draag ik alle maars en misschiens en sowieso’s
Ik kijk graag naar de horizon maar die is vandaag onzichtbaar
Gisteren boeide de horizon me niets
Alles wat ik wilde dat was er al
Vandaag ben ik als het weer
Ik kan alleen maar nietsontziend waaien en regenen en ik ben geenszins te beteugelen
Ik scheld mezelf uit wel honderd keer
En daarna troost ik mezelf eenmaal
Want ik wil het liefst die steun van mezelf
Ik wil zo graag
Dat ik hoop heb voor mij

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.