Ik doe mijn ‘werk’: eindexamens van het conservatorium opnemen. Vandaag fiets ik naar een theatertje in de binnenstad, met statief- en cameratas over m’n schouder. Ik loop met een zoekende blik het theater in. Een jongen spreekt me direct aan. “Je moet hier naar boven,” zegt hij. Ik ben dankbaar voor zijn ongevraagde hulp. Soms is het fijn als iemand even zegt waar je heen moet als je het even niet meer weet. Dat zou ik in mijn leven ook wel willen. “Als je hierheen gaat, als je deze keuze maakt, dan komt het goed.” In het theater en in de zaal zijn er nog meer lieve jongens die me helpen. Ze vertellen me waar de zaal is, leggen een verlengsnoer voor me neer. Verder laten ze me met rust en ik kan in alle rust de boel opstellen. Ik vind het fijn. Een beetje hulp en de rest zelf doen. Iemand die je even een zetje geeft, zodat je daarna weer verder kan.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.