Het valt mij wel eens op dat mensen al snel denken dat je een stelling aanneemt, wanneer je slechts een vraag stelt of een gevoel of gedachte uitspreekt. Voor je het weet zit je dan in een soort van politieke arena waarin het allerbelangrijkste lijkt om absoluut bij je standpunt te blijven, terwijl ik het juist zo leuk vind om te schuiven. Naar je toe, van je af, naar mezelf toe, van mezelf af. Aan het einde van het gesprek zit ik dan misschien wel op een heel ander punt, heb ik heel andere inzichten opgedaan, weer wat nieuws geleerd. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar mijn denken is niet absoluut in de zin van ‘goed’ of ‘fout’ of ‘dit is precies zo’.

Mensen zeggen hierdoor wel eens tegen mij ‘heb jij wel een mening?’ en ja, die heb ik zeker, maar ik vind die vaak niet zo interessant. Opinie is gewoon niet mijn sterkste punt, want ik ben veel nieuwsgieriger naar het waarom: waarom denken anderen anders dan ik, hoe kom je op een bepaalde gedachte, wat voel je nou precies? Ik vind het interessant om mensen een beetje te prikken om te kijken wat er dan uitkomt. Een nieuwe ingeving? Een onderliggend idee?

Ik zou het zo leuk vinden als we wat minder aan een mening zouden hangen en ik niet steeds in een discussie zou belanden waarin ik iets moet verdedigen wat ik niet eens wíl verdedigen. Als mensen zich wat minder kapot zouden schrikken en minder defensief zouden worden als iemand anders denkt dan zij zelf. Ik schrik niet van je mening, ik schrik van de verbetenheid waarmee je die verdedigt! 

Ik hoop nog veel te mogen horen en lezen van heel veel mensen met heel veel verschillende soorten ideeën. De verschillen tussen mensen maken mij blij, net als expressiviteit. Maar zodra ik me in een hokje geduwd voel, ben ik weg. Ik vind het benauwend daar. Ik zwerf er liever een beetje tussendoor. En zodra je tegen me schreeuwt dat je gelijk hebt, gaan mijn oren ook dicht. Maar leg me uit wat je denkt en voelt en waarom, zonder me te willen overtuigen, en je hebt me!