Herstel staat voor zoveel dingen. Het leren doorzien van patronen en deze veranderen. Stofjes in het brein die langzaamaan weer in de juiste doses aanwezig zijn. Een lichaam dat uitrust. Het stoppen met vluchten en het aangaan van verantwoordelijkheid. Vooral met dat laatste heb ik soms moeite. Hoe lekker is het om even te hangen op iemand. Om te vervallen in copingmechanismen die nergens toe leiden, maar voor even zo heerlijk verlichten. Soms dan voel ik me rot en dan wil ik me zó graag laten vallen. Een oogje toeknijpen en mezelf toch weer even pijn doen, om de diepere pijn te verlichten. Maar ik doe het niet. Ik zie dat het me niet gaat helpen. Ik voel bovenal voor het eerst dat ik het niet verdien om mezelf zo te straffen. Iets in mij voelt stiekem wel dat ik lang niet zo slecht ben als ik soms denk. Ziet de verwoede pogingen om het goed te doen. Maar hoe beter het met me gaat, hoe meer verantwoordelijkheid ik heb genomen. En dat vind ik soms ook spannend. In het diepste dal was er niets, het ging zo slecht met me dat er mensen voor me gingen zorgen. Nu zorg ik weer grotendeels voor mij en daar ben ik blij om, maar soms mis ik het stiekem. Het vluchten, het destructieve, het met mijn ogen dicht op een muur afdenderen tot iemand anders het stuur overneemt. Ik rijd weer zelf, maar waar ga ik naartoe? Kan ik het wel?

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.