Ik ben onderweg naar Anne en ik ben blij. Ik luister oude klassiekers op Spotify. Nina Simone, Michael Jackson, Pink Floyd. Ik eindig met een beetje Maroon 5. Ik sta in de metro en ik dans en playback mee. Mensen lachen naar me en ik ken even geen schaamte.
Ik voel me zo goed dat ik opper om naar de geitjesboerderij te gaan. Daar aangekomen zakt de moed me in de schoenen. Hordes kinderen met gestreste ouders stromen me tegemoet. Ik begin gelijk te dissocieren, iets wat me steeds vaker gebeurt tegenwoordig omdat ik er niet meer tegen vecht. We gaan in een rustig hoekje in het hooi zitten en ik ontwaak weer langzaam. Meerdere geiten vlijen zich tegen ons aan, uitgeput van alle heisa in de rest van het hok. Een klein geitje rent paniekerig heen en weer, op zoek naar rust, maar wordt achtervolgd door grote geiten en krijsende kinderen. Die krijgt een stressstoornis later, dat staat vast. Een ander geitje staat doodstil, met zijn ogen gesloten. Die heeft ook last van dissociatie, dat lijkt me duidelijk.
Uiteindelijk ben ook ik uitgeput. Niet door de geiten, maar door de enorme drukte op de boerderij. Ik ben blij dat ik geen geit ben die daar woont.
Het liefst hadden we het kleine geitje gekidnapt, om hem bij te laten komen op een rustig plekje. Therapie voor getraumatiseerde geitjes, beslist geen gek idee. Wie weet doen we dat ooit nog.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.