Ik weet nog dat het leven licht voelde. Hoe ik me verloor in fantasie, eindeloos buiten speelde met vriendinnetjes. Hoe ik bij kampvuren zat op Vlieland en me compleet geborgen voelde bij mijn boezemvriend. De wereld leek een soort dromerig sprookje en ik slokte alles op. Dan lag ik ‘s avonds in bed en dan voelde ik me volkomen veilig en ontspannen. Er waren zoveel dingen die ik leuk vond en ik verveelde me nooit. Ik las soms wel vijf boeken per week. Ik zat op de vrije school, waar ik de hele week mocht dromen, waar mijn juf voelde als een tweede moeder, waar ik met alle kinderen goed overweg kon. We dansten met bloemenkransen op ons hoofd, vochten met draken, zagen Sint Maarten op een echt paard de bedelaar redden en sprongen over een vuur. Er was elke dag muziek. Als ik voetbalde was ik Van der Sar, als ik in bed lag verzon ik verhaaltjes. Op de fiets interviewde ik mezelf alsof ik een filmster was. Ik kon darts spelen met mezelf, met zelfverzonnen personages, speelde tot mijn veertiende met poppen.
Mijn wereld en het leven was fantasie.
Misschien vond ik het echte leven toen al vervelend, ik weet het niet. Maar ik had een fantastisch copingmechanisme en dat maakte dat ik me nooit ongelukkig voelde.
Ik wil zo graag me weer voelen als toen. Maar ik kom er maar niet in. Ik kijk naar het leven als naar een vijand, of naar het verwijderen van een verstandskies. Noodzakelijk, maar onwijs vervelend. Ik zie heus ook nog wel mooie dingen, maar de ondertoon is voortdurend zwart.
En het allerergste vind ik dat ik weet dat ik eigenlijk niet zo zwart ben. Ik ben van nature vederlicht en stralend. Maar waar is dat nu gebleven..?

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.