Ik voel me al de hele dag vreemd, maar ik kan maar niet de vinger leggen op de oorzaak. Tot er ineens een dierlijk gejammer uit mijn binnenste opstijgt. Ik huil niet, ik jank. Ik lig in foetushouding en wat ik voel is een verpletterende eenzaamheid. Er is liefde, maar verder is er een leegte die me de adem beneemt. Ik kan vluchten in de liefde, me totaal verliezen, schreeuwen om bevestiging en aandacht, maar ik weet dat het niet werkt. Ik weet dat je de liefde niet in de houtgreep mag leggen. Er waren tijden dat ik mijn toenmalige geliefde gijzelde bij de deur. Huilend achter zijn fiets aanrende. Hem opzocht op zijn werk. Dreigde mezelf wat aan te doen als hij weg zou gaan. Continu om bevestiging vroeg.
Maar dat wil ik niet meer. Ik wil door pure liefde worden gedreven en niet door afhankelijkheid. Én ik wil niet dat de liefde mijn hele leven is.

Dus doe ik een van de pijnlijkste dingen die ik ken: ik laat mijn kwetsbaarheid zien aan vrienden. Ik wil namelijk niet weer die klotedepressie in. Ik stuur een studiegenootje een bericht dat ik me kut voel. Het voelt als teveel ruimte innemen. Het voelt als mezelf voor de leeuwen gooien. Het voelt bijna pijnlijker dan de eenzaamheid zelf.
Maar ik ben zo klaar met dit rotmasker. Nee, het gaat niet goed met me. Nee, ik weet even niet wat ik moet doen. Ja, het komt vast weer goed. Maar ik wil even niet alleen zijn.
Dus wordt het tijd om dit betraande hoofd eens te laten zien en te kijken wat er dan gebeurt. Ik ben veel te lang en te vaak alleen geweest. Het is klaar nu.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.