De echte wereld is niet triggervrij

Stel nou dat we offline net zo hysterisch zouden reageren op triggers als online. Wat een hilarische taferelen zou dat opleveren! Gillende mensen op straat, iemand die midden in een gesprek zijn handen voor zijn ogen slaat, iemand die hysterisch “BLOOOOOCK BLOOOOOOCK” begint te krijsen middenin de les…

Triggers, ze bestaan echt. Cues die mensen kunnen herinneren aan een traumatische ervaring. Helemaal voor mensen met PTSS kan dit enorm vervelend zijn, want zo’n trigger kan je terugslingeren naar het herbeleven van de traumatische situatie. Dit kan het leven van iemand met PTSS flink belemmeren.

Echter zie ik mensen zónder PTSS of aanverwante problematiek ook regelmatig klagen over triggers. Zo’n ‘trigger’ is dan voornamelijk iets wat je een vervelend gevoel geeft, waardoor je je van de ene op de andere seconde rot voelt. Internet en films staan daarom vol met zogenaamde Trigger Warnings, die ons dienen te beschermen tegen zo’n rotgevoel.

Het lijkt voor mij wel alsof we ons terugtrekken in een suikerspinwereld, waarin alles zoet en zacht en roze dient te zijn. Hou je niet van zoet en roze? Dan ben je af! Want in de online wereld zijn er steeds meer ongeschreven regels over wat wél triggert en wat niet, wat je wel mag zeggen en wat niet, wat je wel mag posten en wat niet.

Er zijn mensen die even voor de hele (online) wereld denken te kunnen bepalen hoe die regels dan luiden. Als je je daar niet aan houdt, omdat je het er bijvoorbeeld niet mee eens bent, dan lig je eruit, dan sta je op de zwarte lijst. Dan wordt je naam getweet met sterretjes erin, alsof je bent getransformeerd tot Hij Die Niet Genoemd Mag Worden.

Het doet me steeds meer denken aan censuur. Of aan een vorm van communisme. Iedereen dient zich in te schikken, vanuit de gedachte dat iedereen deze ‘roze suikerspinwereld’ het liefste wil. Ik pas er echter voor om bewust weer in de grot van Plato te kruipen en alleen maar te staren naar vage contouren van de realiteit.

Ik wil namelijk zien en weten wat er speelt, ook als dat heel heftig, lelijk, schokkend, moeilijk, indringend of naar is. Ik wil het weten als iemand zich gedraagt als een klootzak. Ik wil het weten als iemand zich suïcidaal voelt. Ik wil weten wat mensen stiekem denken in hun ongecensureerde hersenpan. Maar bovenal wil ik dat mensen zich kunnen uiten.

En hoe ze dat doen: dat is dus aan hén. Het is namelijk hun Twitter-account, hun Facebook-profiel, hun Instagram, hun koffieafspraak, hun column, hun speech, hun verhaal, hun date. Het is van hen. Het is aan hen wat ze ermee doen.

Wat als ik het niet wil zien/niet wil horen? Dan klik ik mijn browser weg, sluit ik mijn app, loop ik weg, zeg ik dat ik het over iets anders wil hebben, of slik ik eens een keer extra en focus ik op mijn ademhaling. Of ik ga het gesprek aan, dat kan natuurlijk ook nog. En ja, soms voel ik me dan van streek, want óók ik ben triggergevoelig. Maar ik heb geleerd hoe ik het kan verdagen, ik heb geleerd om mezelf te troosten.

De echte wereld is niet triggervrij. De echte wereld is vol van mooi en lelijk en prachtig en verschrikkelijk en is soms geweldig en soms niet om áán te zien. In die wereld leef ik, in die wereld moet ik mij staande leren houden. In die wereld leer ik hoe ik lastige gevoelens kan verdragen, hoe ik kan omgaan met boosheid, onmacht of angst wanneer mensen niet precies doen wat ík wil.

Mensen met PTSS leren vaak om hun triggers in kaart te brengen, hun verleden te verwerken en ondergaan vaak exposure therapie: therapie die hen bewust confronteert met hetgeen wat hen zo triggert. Dit doen zij om hun leven weer op te pakken, zodat hun gevoelsleven niet meer beheerst wordt door de wereld om hen heen.

Iedereen kan hier van leren, wat mij betreft. Breng in kaart wat je raakt en waarom. Kijk het in de ogen, verwerk het, maar ga het niet uit de weg. Dat is mijn advies, maar je mag het helemaal zelf weten, want dat is nou het leuke: ik ga daar niet over.

Net zomin als ik ga over het gebruiken van Trigger Warnings. Iedereen mag wat mij betreft zijn gang gaan. Bepaal je eigen koers, maar zeg niet wat ‘WE’ ALLEMAAL zouden moeten doen, of zeggen.
Want als er iets is wat mij dan weer triggert…