“De angst die je draagt, hoef je niet te verbergen”

Er is voor mij echt een verschil tussen angst en een angststoornis. Angsten kennen we allemaal en kunnen enorm vervelend zijn. Maar een angststoornis bepaalt iemands leven. Iemand heeft daar in zodanige mate last van dat het dagelijks functioneren ernstig belemmerd wordt. Ik zal wat vertellen over de uitingen van angststoornissen die ik heb gehad.

Een werkgroep in moeten lopen, maar zo misselijk worden dat ik het lokaal uit rende en buiten stond te huilen alsof ik net een ramp had overleefd. Op het podium staan zingen, maar zo kortademig worden en zo licht in mijn hoofd dat ik drie keer bij moest ademen per zin en dacht flauw te vallen. Zo bang zijn dat mijn vriendin me voor altijd zou verlaten dat ik op de grond viel omdat mijn lichaam uitviel. Me hyperventilerend opsluiten in mijn kledingkast omdat ik dacht mijn huisgenoten tot last te zijn met mijn aanwezigheid. ‘s Nachts het hele huis wakker gillen omdat ik overspoeld werd door random doodangst. Over al deze dingen vertellen aan de psychiater en dit zo eng vinden dat zij mijn angstzweet aan de andere kant van de tafel kon ruiken.

Dit was slechts een hele kleine greep uit wat angst met mij kan doen. Ik hoef geen medelijden en ik bedoel dit ook niet als een ‘kijk, wat zielig’ – ik heb het altijd als mijn verantwoordelijkheid gezien om hier wat aan te doen. Het enige wat ik wil aankaarten is: wat ik op die momenten voel is te groot voor relativering. Het overspoelt me als een tsunamigolf en het enige wat ik kan doen is proberen te blijven staan en te blijven ademen. Me niet uit het veld laten slaan en de keer erna weer zo’n situatie aangaan, ook al voelt het alsof ik een kooi met leeuwen in moet stappen. Me blijven focussen op de realiteit, die veilig is, terwijl mijn hele systeem moord en brand schreeuwt. Rationeel weet ik ook wel dat er geen dreiging is, maar tegen dit gevoel valt niet op te vechten. Ik zou dus alleen maar willen zeggen: denk niet te licht over angststoornissen. Denk niet dat je die angst kunt verlichten of wegnemen. Het enige wat je in mijn ogen kunt doen is iemand bijstaan in de momenten van angst door er letterlijk gewoon te zíjn. Iemand prijzen om zijn dapperheid als hij iets gaat doen wat hij of zij heel eng vindt.

Isolofobie is trouwens verlatingsangst. Bij mij betekent het dat ik te allen tijde denk dat de mensen van wie ik houd me in de steek zullen laten, ondanks het feit dat ze me vertellen of bewijzen dit niet te doen. Deze angst zit bij alle sociale dingen waarin mensen dichtbij komen in mijn achterhoofd. Hopelijk slijt ‘ie langzaam, maar het hoort ook gewoon bij me. Net zoals al mijn 86 rare trekken en vreemde angsten. Ik draag ze elke dag met me mee en tover ze niet zomaar weg of minder aanwezig, dat kost tijd, héél veel tijd en doorzettingsvermogen. Het is daarom fijn als ze er gewoon mogen zijn, zodat ik ze niet hoef te verstoppen. Want zoals de slogan van de ‘Hey, het is oké’-campagne zo mooi luidt:

“De angst die je draagt, hoef je niet te verbergen.”

Rivka