Categorie: Dagboek

4 december 2017

Ik bestudeer de schuwe kat op het terras en voel me vreemd verbonden. Ze schrikt precies op dezelfde momenten als ik. Bij het geschuif van een stoel, een tik tegen een tafel, het gegil van een kind. We spitsen synchroon onze oren, alvorens weer te kunnen ontspannen. Uiteindelijk laat ze zich verpakken in een deken, nadat ik haar voorzichtig aan me heb laten wennen. Niet zomaar aanraken, haar eerst even laten ruiken en scannen. Zie je, we lijken echt op elkaar. Ik ben gek op schuwe wezens zoals zij. Nu nog gek worden op mezelf.

Lees meer

28 november 2017

Wat is dat toch dat ik elke keer als ik me geliefd voel ogenblikkelijk bang ben. Doodsbang om uit de gratie te vallen. Want ik ben heus niet zo lief als diegene denkt en ik bega zonder twijfel een misstap. Zie je wel, ik ben inderdaad niet zo leuk als je dacht. Of het gevoel van het moeten verdienen van liefde. Iemand geeft me iets, belt me op, is er voor me. Dat komt dan op een onzichtbaar blocnootje in mijn hoofd te staan. Ik heb ‘schulden’ gemaakt bij diegene. Vroeg of laat moet ik het teruggeven. De ontvangen liefde

Lees meer

21 november 2017

Ik lees een boek. En natuurlijk hebben de schrijvers ervan ook de wijsheid niet in pacht. Niemand immers. Maar toch geven hun woorden me vandaag weer hoop. Wat als pijn in mijn leven me daadwerkelijk leidt naar mooie dingen? Wat als ik alles wat op mijn pad komt gewoon aan zal kunnen, als ik mijn tolerantie ervoor vergroot? Wat als ik me erbij neerleg dat het misschien nooit geheel veilig en ongevaarlijk wordt, maar dat ik accuraat zal reageren als er daadwerkelijke dreiging is? Of achteraf zal leren hoe ik het de volgende keer wél kan? Er zijn duizend momenten

Lees meer

8 november 2017

Daar zat ik dan, met een trui met mijn psychische labels in de trein. Gek genoeg vond ik het daar nog oké. Zolang ik in de massa kan opgaan en niks hoef met al die mensen, vind ik veel wel best. Maar als ik in de ruimte van het evenement over depressie en ervaringsdeskundigheid mijn jas uit moet doen, voelt het alsof ik eigenlijk al mijn kleren uittrek. Het gaat niet om de labels en dat is juist ons verhaal. Maar toch voel ik me daar het meest angstig: in deze ruimte waarin mensen zoveel weten over deze labels. Tijdens

Lees meer

5 november 2017

Vandaag was ik 8 maanden samen met Anne. We zijn inmiddels verworden tot een stel met een zondagsritueel: een tosti halen met een cappuccino bij een schattig tentje in het Amsterdamse Bos. De buitenkachel is er altijd aan, er staat oude muziek op en als het regent klappen ze gewoon de parasols op zodat iedereen alsnog droog zit. Aldaar gezeten kletsen we wat, lezen we een boekje of een krantje. Het is het meest burgerlijke wat je kan verzinnen, maar het is heerlijk. En er is niemand met wie ik dit ritueel liever zou beleven dan met haar. Er is

Lees meer

4 november 2017

Een paar winters geleden besloot ik dat ik het beste in donkere kleuren de wereld in kon. Zwarte eyeliner, zwarte truien. Ik hoopte iets afstandelijks uit te stralen, iets licht gevaarlijks. Ik hoopte dat het mensen op afstand zou houden. Maar dwars door die donkere laag zag ik nog altijd mezelf: een frêle wezen, totaal ongevaarlijk. De winters erna bleef ik vasthouden aan de donkere kleuren. Het paste bij mijn gemoed en mijn wens om niet op te vallen. Maar deze winter besluit ik het anders te doen. Waar de kleur er vorig jaar alweer langzaam insloop, zet ik dat

Lees meer