Auteur: Rivka Ruiter

In de wachtrij voor verandering

Ik vind de ‘Hey, het is oké’ campagne altijd wel mooi. Met name omdat ik een sucker ben voor dit filmpje. Het is op een of andere manier zo herkenbaar, dat je opstaat in de ochtend en ondanks al je angsten tóch de dag in stapt, naar je werk, of naar school. Ik vind het mooi dat de mensen in het filmpje hun angst letterlijk ‘met zich meenemen’ de dag in. Hoe fijn zou het zijn als dat gewoon openlijk kon, dat je op kantoor tegen je collega kan verzuchten hoe moe of bang je bent die dag, zonder dat

Lees meer

‘Wat denk je zélf?’

Inmiddels ben ik al 3,5 jaar onder behandeling bij een psychiater. Sinds een tijdje zie ik haar ‘nog’ maar één keer per maand. Het is wel heel fijn dat dit nog zo is, want zoals ik laatst bijna in tranen tegen haar zei aan de telefoon: ‘Ik heb deze persoonlijkheid pas één jaar, het voelt soms alsof ik nét heb leren lopen!’ Ik bedoelde daarmee dat ik pas sinds een jaar enigszins in contact sta met wat ik voel, wat ik wil en wat ik nodig heb om me oké te voelen. Daarvoor was mijn gehele identiteit zwaar verstoord en

Lees meer

Openheid als nieuwe moraal

In hoeverre draagt online openheid over psychische klachten bij aan openheid in het echt? En wat betekent openheid als zijnde nieuwe norm voor mensen die – om wat voor reden dan ook – niet open kúnnen zijn? Vragen die me bezighouden. Ik geloof in openheid, omdat ik geloof in educatie. Ik geloof in mensen confronteren met wat zij niet kennen. Ik geloof in vragen beantwoorden, uitleg geven, vertellen hoe dingen voor me werken. Ik geloof in onwetendheid wegnemen, in conversaties, in leren van elkaar. Maar ik weet ook dat het voor sommige mensen te vroeg is om open te zijn,

Lees meer

‘Opruimen’ – subjectiefje 4

In deze serie schrijf ik dagelijks een kort stukje over een door mijn lezers aangedragen onderwerp, bekeken vanuit mijn perspectief. Het onderwerp van vandaag is: ‘Opruimen’.  Je hebt van die mensen die hun huis opgeruimd kunnen houden. Ik ben niet één van hen. Ik ben wel benieuwd naar het geheim van mensen die het wél kunnen. Volgens mij heeft het te maken met consequent iedere keer dat je ‘troep’ maakt, dit direct opruimen.  Ik begin meestal met opruimen als niet alleen mijn huis, maar ook mijn hoofd op ontploffen staat. Opgeruimd en wel is ook mijn hoofd een stuk leger. 

Lees meer

‘Triggers’ – subjectiefje 3

Als kind was ik heel erg gevoelig voor triggers. Niet dat iemand dat woord toen al gebruikte, maar dat terzijde. ‘Hooggevoelig’ zei mijn moeder. Dat kan wel zo zijn, dacht ik, maar ik wil die films gewoon kunnen zien. Ik wil de krant gewoon kunnen openslaan. Ik wil het nieuws kunnen kijken. Dus begon ik mezelf langzaamaan met die triggers te confronteren. Eerst met mijn ogen dicht, toen met één oog open, daarna volledig gefocust. Ik merkte dat de heftigheid afnam en dat ik het aankon. Als je sommige mensen op Instagram moet geloven is de wereld er eentje vol

Lees meer

‘Werk en persoonlijkheid’ – subjectiefje 2

In deze serie vraag ik jullie om een onderwerp. Over één van de ingestuurde onderwerpen schrijf ik dan een kort stukje. Het onderwerp, oftewel het subject, bekeken vanuit mijn perspectief. Een ‘subjectiefje’ dus. Het onderwerp van vandaag is: ‘Zegt het werk dat iemand doet ook altijd iets over zijn/haar persoonlijkheid?’ Misschien heeft iedereen wel een gat in zijn persoonlijkheid. Een pijnlijke leegte, die zich uit in onverdraagzaamheid, eenzaamheid, obsessie, rusteloosheid, ambitie. Alles om er maar ‘iets’ in te gooien. De liefde van je kind of je geliefde, maatschappelijk aanzien, het mooiste huis, de nieuwste gadgets, of de beste of meest

Lees meer