“Als God bestaat, heeft hij onze lichamen voor elkaar bedoeld en zit hij nu tevreden achterover leunend in zijn stoel naar ons te kijken, met een sigaartje in de hand” zegt ze.
Ik vind het een prachtig beeld en dus sla ik het direct op in mijn hoofd. Sowieso wil ik alles onthouden. De rust, haar geur, de kleur van haar ogen, hoe ze kijkt, de liefde die ik voel, de veiligheid. Hoe mijn lijf als een puzzelstukje in het hare past. Mijn hoofd is rustig. Verwerkt alle prikkels op de juiste manier, stopt alles in de juiste laatjes, loopt niet vast. Ik geniet van de kalmte ervan en wens dat het altijd zo was. “Ze was zo zacht dat ik niet wist waar zij begon” schrijft Harry Mulisch in zijn roman ‘Twee vrouwen’. En zo voelt het precies.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.