“Als je zo heel veel om me geeft, zou je me ook laten gaan?” zingt de zanger van de band Van Dik Hout in het nummer ‘Dromendief’

Het is een goede vraag. Ik zou mijn vriendin Anne het liefst vastbinden, me aan haar vastklampen of haar in een doosje bewaren. Niets menselijks is mij vreemd, ook ik ken de impuls om me intens te willen verbinden aan mijn geliefde.
Maar ‘liefde kent geen bezit en is geen bezit’ zegt de Arabische schrijver Kahlil Gibran in zijn boek De Profeet.
‘Schep ruimte in jullie samenzijn. Laat de hemelse wind tussen jullie dansen.’

Ik geloof heel erg dat de liefde tussen twee mensen nooit statisch is. Het is altijd in beweging, een kwestie van elkaar voortdurend aantrekken en weer afstoten.
Ik hou van Anne, maar dat manifesteert zich elke keer verschillend.
Soms voel ik me ten diepste verbonden, maar op een ander moment voel ik toch weer afstand. Ik ga dan niet direct twijfelen, omdat ik weet dat wijzelf niet veranderd zijn. Alleen de afstand en de verhouding tot elkaar is even anders.

Zelfs in de natuur is alles continu aan verandering onderhevig. De seizoenen wisselen, de aarde draait en zelfs als iets op het oog stil lijkt te staan, zijn de atomen waaruit het bestaat nog aan het trillen.
Ik geniet ook van al die verandering, ook al vind ik het spannend. Ik verbaas me over alle gevoelens en gedachten die Anne in me los kan maken. Ik denk dat ik het zelfs saai zou vinden als het altijd maar hetzelfde was.

‘Panta rhei’ (‘alles stroomt’), deze uitspraak wordt toegeschreven aan de filosoof Heraclitus. Men denkt dat hij bedoelde dat alles continu verandert, maar tegelijkertijd toch zijn vorm behoudt. Het water stroomt, maar de rivierbedding blijft.
Anne is nu in mijn leven, maar dat brengt mij niet in een permanente staat van geluk. In mij wisselen alle gevoelens zich nog steeds af. En dat is ook troostend, want ik besef nu dat ook zaken als ongeluk, angst en verdriet niet altijd blijvend zijn.
Ik hoef niet langer bang te zijn dat een gebeurtenis of gevoel me zal maken of breken. In al het veranderlijke is er dan toch een ding altijd onveranderlijk gebleven en dat ben ik zelf. Ik ben het, die rivierbedding.

Anne blijft altijd Anne, ik blijf altijd Rivka, al veranderen er duizend dingen in ons, tussen ons, om ons heen. En ik zal ontzettend mijn best doen om haar te blijven zien en te volgen, als het moet dwars tegen de stroom in.
Maar wordt de stroming te sterk, dan laat ik toch los en ja, Van Dik Hout, dan zal ik haar laten gaan.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.