Ik ben graag en veel alleen. Zo vaak, dat mensen zich vaak afvragen of ik niet vereenzaam. Ja, soms is dat wel het geval. Maar het is ook iets wat in me zit. In mij zit een mensenmens, iemand die altijd op zoek is naar connectie en verhalen en echtheid. Maar ik trek me ook graag terug. Ik heb een soort innerlijk gekabbel in m’n hoofd dat ik niet hoor als ik met anderen ben. Er komt een soort waakzaamheid over me die ik niet los kan laten. Pas als ik weer alleen ben, het liefst ergens buiten, gaan m’n gedachten weer stromen en voel ik weer wat er in me omgaat. Soms weet ik ook niet zeker of ik wel echt van alleen zijn houd, misschien is het meer geboren uit noodzaak. De onkunde om lang en goed onder de mensen te zijn. Het maakt me soms verdrietig. Ik hou zoveel van contact, maar ik snap er tegelijkertijd zo weinig van. Ik wil het leren en ik probeer het ook af en toe. Maar voor nu zit ik in mijn eentje in het park, in gedachten verzonken. Ik ben gemaakt voor dit mijmeren en door de tijd heen dromen. Als kind deed ik niet anders. Ik prefereer de zachte droomwereld in mijn hoofd vaak boven de echte. In gedachten verzonken ben ik misschien wel het meeste mij.
Die zacht knabbelende eenzaamheid voelt even vertrouwd als m’n hartslag.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.