Daar zat ik dan, met een trui met mijn psychische labels in de trein. Gek genoeg vond ik het daar nog oké. Zolang ik in de massa kan opgaan en niks hoef met al die mensen, vind ik veel wel best. Maar als ik in de ruimte van het evenement over depressie en ervaringsdeskundigheid mijn jas uit moet doen, voelt het alsof ik eigenlijk al mijn kleren uittrek.
Het gaat niet om de labels en dat is juist ons verhaal. Maar toch voel ik me daar het meest angstig: in deze ruimte waarin mensen zoveel weten over deze labels.
Tijdens de eerste lezing zit ik ineengedoken met mijn fidget cube te spelen. Ik wil eigenlijk huilen, maar ik durf niet. Ook dat voelt te eng. Ook al gaan alle lezingen over echtheid, ik doe hard mijn best niet al te echt zijn.
Gek genoeg voel ik mij op dit evenement meer een patiënt dan in het dagelijks leven, juist omdat ik me zo bewust ben van mijn kwetsbaarheid. “Benieuwd naar het mens achter de labels?” valt er op mijn rug te lezen. Ik wil zo graag mijn mens-zijn etaleren. Maar ik word toch ergens anders op aangesproken.
Als ik na de dag naar buiten stap, ben ik blij dat ik weer de echte wereld in mag. Ik voel me daar fijner, want ik ben daar daadwerkelijk meer dan mijn labels.
Het was een mooi evenement en ik heb er ook van genoten. Maar voor deze bijeenkomst over het delen van kwetsbaarheid voelde ik mij vandaag misschien uiteindelijk… te kwetsbaar.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.