Vandaag was ik 8 maanden samen met Anne. We zijn inmiddels verworden tot een stel met een zondagsritueel: een tosti halen met een cappuccino bij een schattig tentje in het Amsterdamse Bos. De buitenkachel is er altijd aan, er staat oude muziek op en als het regent klappen ze gewoon de parasols op zodat iedereen alsnog droog zit. Aldaar gezeten kletsen we wat, lezen we een boekje of een krantje. Het is het meest burgerlijke wat je kan verzinnen, maar het is heerlijk. En er is niemand met wie ik dit ritueel liever zou beleven dan met haar.
Er is in de afgelopen tijd zó ongelooflijk veel gebeurd met me. In de voorgaande jaren hoopte ik altijd op wonderen voor de jaren erna. Dat ik me weer beter zou voelen, dat ik weer meer energie zou hebben, me blijer zou voelen. Dat er iets zou veranderen waardoor ik het leven weer wat fijner vond.
Aan verandering geen gebrek deze afgelopen 8 maanden. Toen ik Anne net kende, konden wij nog geen twee uur samen doorbrengen zonder dat ik bekaf was. Na sociale gelegenheden moest ze me bijna naar huis dragen omdat ik me zo ellendig voelde. Ik verstopte me soms van pure overprikkeling in de hoek van haar kamer. Ik heb gejankt en geschreeuwd omdat ik het allemaal niet trok af en toe. Ik heb me regelmatig wanhopig afgevraagd of ik wel in staat was om een relatie te hebben. We hebben het samen doen stormen de afgelopen 8 maanden, zoekend naar een fijne manier om samen te kunnen zijn, ongeacht ons oud zeer dat telkens de kop blijft opsteken. Liefde gaat niet altijd over rozen. Het is in ons geval ook gewoon keihard vechten.
Maar daar zaten we dan, 8 maanden later, vredig op een terras. We kunnen inmiddels de hele dag samen zijn. Keihard lachen, intens van elkaar houden, maar elkaar soms ook minutenlang schuw aanstaren omdat er ineens toch iets van onveiligheid is getriggerd.
Maar we leren en ik voel me aan alle kanten groeien. Ze zet me in bloei. Ik voel alles om me heen en in me zich openbaren en ontvouwen en ik ben zo ongelooflijk gelukkig en verwonderd dat ik zo’n lief, mooi meisje aan mijn zijde heb met wie ik deze intens moeilijke, heftige, maar wonderbaarlijke reis mag maken. Wat onze eindbestemming ook gaat zijn.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.