Een paar winters geleden besloot ik dat ik het beste in donkere kleuren de wereld in kon. Zwarte eyeliner, zwarte truien. Ik hoopte iets afstandelijks uit te stralen, iets licht gevaarlijks. Ik hoopte dat het mensen op afstand zou houden. Maar dwars door die donkere laag zag ik nog altijd mezelf: een frêle wezen, totaal ongevaarlijk.
De winters erna bleef ik vasthouden aan de donkere kleuren. Het paste bij mijn gemoed en mijn wens om niet op te vallen. Maar deze winter besluit ik het anders te doen. Waar de kleur er vorig jaar alweer langzaam insloop, zet ik dat nu voort. Mijn kledingkast is sinds lange tijd weer kleurrijk. Roze, rood, geel, groen, je vindt het allemaal.
Vandaag kies ik voor de roze trui, een kleur die ik als jongensachtig meisje zelden droeg. Maar stiekem vind ik het wel leuk en trek ik hem met plezier aan, ook al is mijn hoofd vanbinnen verre van kleurrijk. Hopelijk beïnvloedt het felle roze mijn dag en mijn gedachten vandaag. Aan de vrolijkheid van de trui gaat het in ieder geval niet liggen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.