Ik sleep mezelf naar m’n fiets, terwijl ik voor het eerst m’n winterjas draag. Koude miezerregen slaat in mijn gezicht. In de stad vervloek ik de dag, zaterdag in Utrecht is altijd De Hel. Ik heb eigenlijk winterkleren nodig, maar na 10 seconden in de kledingwinkel ben ik het al zat. Dan maar oude vodden dragen of iets online bestellen. Als ik in de HEMA kom, knipperen de rendieren me toe met hun lichtjes en hoor ik een kerstliedje rondzoemen. Het maakt me nog chagrijniger. Die afschuwelijke kerst komt er weer aan, in mijn ogen het meest verschrikkelijke feest dat ooit verzonnen is. Bovendien ben ik ook nog eens jarig op de 23e en per ongeluk bijna een kerstkind.
Ik uit mijn humeur op alle mensen die midden op de weg lopen, door ze expres net-niet van hun sokken te fietsen. Ik geniet van de boze koppen; moeten ze maar uitkijken.
Ik bestel een koffie en verbrand mijn tong, maar geniet van de warmte in het cafétje. Ik woon in een oud krot zonder verwarming, waar het elke winter bibberen geblazen is. Elektrische kacheltjes en dekens zijn niet in staat de hardnekkige kou te verdrijven.
Ik verlang naar de lente, een andere stad, een ander huis. Ik verlang naar een bestaan zonder winter en kou en kerst. Maar vraag me stiekem af of dat me daadwerkelijk gelukkiger zou maken. Externe factoren zijn bijna nooit de echte oplossing.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.