Ik huil alsof ik 5 jaar aan verdriet in één keer doorvoel. Zo hard, dat we bang zijn dat de buren de politie zullen gaan bellen.
Het komt in golven over me heen. Elke keer als ik denk dat het klaar is, begint het weer.
Ik sta versteld van mezelf. Ik wist niet dat er zoveel in mij verscholen lag.
Uiteindelijk laat ik me sussen en voel ik me helemaal ontspannen. Om te beseffen dat ik dit bijna nooit voel: ontspanning. Mijn lijf begeeft zich in een langverloren staat van zijn. Ik geniet ervan zolang het duurt.
Vandaag, the day after, voel ik me een leeg omhulsel. Ik ga even langs de fietsenmaker en drink een kopje koffie bij de Bagels & Beans.
Vanavond gaan we met mensen eten en ik weet nu al dat ik op de vraag ‘hoe gaat het?’ gewoon weer ‘goed, met jou?’ zal antwoorden.
Het is geen dag voor ontboezemingen of plotseling opkomend vertrouwen.
Het is een dag van verdwaasd bijkomen en kijken naar de resterende schade van de storm die mij plots heeft overvallen.
Ik zeg tegen mezelf dat dit oké is. En dat ik niet besta bij de gratie van anderen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.