Van het leven houden maakt verdomde kwetsbaar. Zoveel dat door mijn vingers kan glippen. M’n liefhebbende hart kan aan diggelen geslagen worden en die pijn zal niet te verdragen zijn. Er kan ziekte komen en dood. Ik denk in mijn hoofd altijd weer nieuwe beren op de weg. Misschien om mezelf te behoeden voor verdriet dat me overvalt? Mij overvalt niets, want ik heb me alles al eens ingebeeld? Ik heb alle scenario’s al bedacht? Voor leven heb je ontzettend veel lef nodig. Want als je echt leeft, zet je een hoop op het spel. Je zet hoog in. En hoe hoger je inzet, hoe meer liefde en overgave je er in gooit, hoe hoger de beloning kan uitvallen. Maar hoe harder de klap ook kan zijn van het verliezen. En toch wil ik me zo graag overgeven aan dit spel en alles erin gooien. De beren op de weg en mijn onuitputtelijke angst. Ik pak ze op en neem ze onder mijn arm. Als ze niet vanzelf weggaan, dan moeten ze maar meedoen. Kom beertjes, we gaan een spel spelen en we gaan verdomde hoog inzetten! Wie weet winnen we wel een fantastische prijs.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.