Soms is het leven pure proza. En juist dan is het zo lastig te vangen in schrift. Lelijkheid, zwartheid, pijn: het drijft me tot schrijven. Om te verwerken, te doorzien en weer door te kunnen. Maar wanneer ik iets ervaar van pure schoonheid, dan kan ik dat vaak niet in woorden vangen. Terwijl ik zo graag wil onthouden. De overweldigende liefde die ik voel. Hoe ik word gedragen. De manier waarop ik haar vasthoud en hoe ze dan ontspant. En hoe ik ontspan. Hoe ik eindelijk ontspan. Gewoon lig en haar geur opsnuif. Laat gaan. En het maakt niet uit dat m’n adem sneller wordt en dat m’n hart klopt als een gek omdat ik zo verschrikkelijk bang ben. Het geeft allemaal niks. Ik lig in een cocon van licht en warmte. En we verlangen hetzelfde.
Woorden geven aan het allermooiste, ik weet niet hoe het moet. Probeer het te pakken, maar het laat zich niet vangen. Het is er en het overvalt en het laat je duizelen van extase. Even niet incompleet maar heel. Zodra ik het probeer te omschrijven is het alweer weg. Ik zal het nooit kunnen uitleggen. Woorden zullen altijd tekortschieten. Maar ik weet dat zij exact voelde wat ik voelde en dat ze het begrijpt. Daar was geen woord voor nodig.
Nee, dit gevoel kan ik niet vangen. Maar ik wilde het toch proberen. Omdat ik het nooit wil vergeten.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.