Ik lees een boek. En natuurlijk hebben de schrijvers ervan ook de wijsheid niet in pacht. Niemand immers. Maar toch geven hun woorden me vandaag weer hoop. Wat als pijn in mijn leven me daadwerkelijk leidt naar mooie dingen? Wat als ik alles wat op mijn pad komt gewoon aan zal kunnen, als ik mijn tolerantie ervoor vergroot? Wat als ik me erbij neerleg dat het misschien nooit geheel veilig en ongevaarlijk wordt, maar dat ik accuraat zal reageren als er daadwerkelijke dreiging is? Of achteraf zal leren hoe ik het de volgende keer wél kan? Er zijn duizend momenten geweest waarop ik dacht ‘ik trek dit niet’, ‘ik kan dit niet aan’, ‘ik weet niet wat ik moet doen’. Maar ik ben er nog. En dat betekent dus dat ik het tot dit punt, bijna 24 jaar lang, altijd gered heb. Hoe mooi is dat eigenlijk? Dat ik me nu blij en rustig en ontroerd voel, ondanks, en misschien gek genoeg ook dankzij allerlei tegenslagen en dingen waarvan ik had gehoopt dat ze anders zouden lopen? Ik ben er nog. En soms zelfs een beetje gelukkig.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.