‘Moe maar voldaan’ schiet er door mijn hoofd heen als ik mijn huidige gevoel zou moeten beschrijven. Mijn lijf is moe en mijn hoofd ook, maar het is lekker moe. De vorm van moe die ik bijna niet meer kende. Ik was altijd hemeltergend, vergiftigd, ziekelijk moe, als ik het even eerlijk mag omschrijven. En dan op zo’n manier dat ontspannen ellendig is en slapen slechts een druppel op een gloeiende plaat. Maar nu niet. Nu lig ik fijn in m’n bed en ik ben gewoon moe. Wat is dit een fantastisch gevoel. M’n lijf lekker zwaar en m’n gedachten traag. Haar geur nog op mijn huid. Gebeurtenissen van vandaag nog op mijn netvlies. Een mevrouw die met een meeuw op het perron van de tram staat alsof het haar huisdier is. Twee dierenambulancebroeders die de meeuw komen halen en hem of haar vast goed gaan helpen. Een man met een keppeltje in de Jumbo en ik, grijpend naar het Davidsterretje om mijn hals, me plotseling verbonden voelend.
Vandaag liep ik ook over de stoep terwijl ik een boek las. Een heerlijke combinatie. Lijf in beweging en mijn hoofd in een verhaal. Af en toe even het komende stukje stoep afspeuren op mogelijke obstakels en dan weer met mijn ogen op het boek gericht. Daarna nog twee keer naar de supermarkt gelopen, maar ik vond het allemaal prima.
Ik kan in de trein stappen en lopen en naar mijn vriendin gaan en twee keer naar de supermarkt en dat allemaal volhouden. Zonder erover na te denken. Het is een fantastische luxe. Niet hemeltergend, vergiftigd, ziekelijk moe. Maar gewoon moe. Loom moe, zwaar moe, tintelend moe. Wat een fantastisch gevoel.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.