Ik wil je vertellen
Over de berg die te steil was
Het pad dat niet eindigde
De weg met telkens nieuwe bochten

Hoe ik duizend keer bijna opgaf
Hoe ik zeker wist dat het nooit meer goed zou komen
Dat ik vergeten was hoe de normale dingen voelen
Al die dingen waar je zo achteloos aan voorbij kan gaan
Ik was alles vergeten
Ik had zoveel verloren dat het heden amper nog bestond

Maar er was een waakvlam
En ik weet niet hoe
En ik weet niet waarom
Ik weet alleen dat:
Ik sta
Ik ben
Ik voel
Ik leef

Er zijn weer dagen met achteloosheid
Energie, vrolijkheid, liefde
Ik hoef het niet langer op te slurpen als de laatste druppel in een woestijn
Het is er vaak gewoon
En er is genoeg

Ik wil je vertellen
Over de berg, het pad, de weg
Maar ik weet alleen dat:
Ik er niet was
En nu pas echt besta

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.