Warm mijn hart met flarden hoop. Ik ben zo moe en de weg is nog zo lang. Ik twijfel niet aan mijn intelligentie. Aan begrip of redeneringsvermogen geen gebrek. Ik twijfel wel aan mijn vermogen om te voelen in draaglijke proporties. Ervaringen in tsunamigolven en mijn ratio slechts een kleine dam die genadeloos wordt weggespoeld. Zijn niet te kanaliseren of in te perken. Doen me janken als een gewond dier en me koortsig voelen van ellende. De dag erna is mijn buik een zak gevuld met droefheid en zwaarte. Alsof mij iets vreselijks overkwam. Iets wat slechts hoort te voelen als schampen of schurken, verplettert me.
En soms vervloek ik het begrijpen en het best wel weten. Misschien is dat nog wel het ergste. Alles doorhebben en toch niet kunnen ingrijpen. Het maakt dat ik me incapabel voel. Mijn verstand houdt me staande, maar kan me niet beschermen. Registreert alles nauwlettend zodat het later op minutieuze wijze kan worden ingezet als basis voor de ultieme zelfhaat.
Ik kan mijzelf vanalles vertellen. Dat ik goed genoeg ben en het goed doe. Dat ik van mezelf mag houden. Het gevoel registreert op eigen wijze en laat zich niet gebieden. Woekert, tettert, vult. De verstandige kijkt, met de handen in het haar. Het is tijd voor die twee om samen te werken en van elkaar te leren. Maar ik heb niet het idee dat ze elkaar al mogen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.