Mijn beste vriendin en ik liggen op haar bed. We eten chocolade en we luisteren klassieke muziek. Schumann, Tchaikovsky, Saint-Saens, Poulenc, Dvořák, Brahms.
We willen dramatische, zware kost. Gevoelens die in een moordtempo erdoorheen gejast worden. We willen heen en weer geslingerd worden door het gehele emotionele spectrum.
Voor mij is goede muziek als goede seks. Het bevat dezelfde ingrediënten. Er is spanning, er is passie. Soms is het plagerig. Er is een opbouw, die soms volgens plan, maar soms ook geheel onverwacht leidt tot een climax. En is die climax geweest, dan begint het soms gewoon weer allemaal opnieuw.
We liggen op bed en doorleven de muziek volledig. Ik vertel de vriendin over de seksmetafoor. Ze is het er helemaal mee eens. “Ga ik nu dan eigenlijk ook vreemd met de muziek?” vraag ik me hardop af. “Misschien wel,” antwoordt ze.
Ik ben blij dat ik weer zo onbevangen van muziek kan genieten. Dat ik het weer door mijn aderen kan voelen stromen als pure liefde. Het hoort bij me. Ik ben nooit bang geweest om het echt kwijt te raken, maar ik ben het wel een tijdje uit het oog verloren. Maar nu keert het langzaam weer bij me terug.
Het is een perfecte zondag. Koffie op een steiger in de herfstzon en daarna de muziek keihard door de speakers, de hele middag lang. Beseffen dat ik nog steeds overeind sta. Mijn beste vriendin die eindelijk weer op loopafstand van me af woont. Wetend dat zij en ik onlosmakelijk verbonden zijn door de bijna twintig jaar die we elkaar al kennen.
En op afstand de liefde van en voor mijn meisje op Lesbos, dat alweer bijna bij me terugkomt.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.