En ineens bekruipt me het gevoel, dat ik door de mand zal vallen als ze zien wie ik daadwerkelijk ben. Niet lief genoeg, niet aandachtig genoeg. Ik schiet op alle punten tekort. Ben soms zonder woorden, als een leeg vat. Toch wil ik dan ook bij je zijn, maar ik ben zo bang dat mijn leegte niet goed genoeg blijkt. En dat ik dan weer uit alle macht mezelf probeer te vullen om toch maar diegene te zijn die je zoekt. Ik vul mezelf met lucht en buig me in alle vormen die je wil, maar uiteindelijk knal ik uit elkaar. Ik word er ongelukkig van. Maar stel nou dat ik mij ben. Dat alle greintjes aan mij mij zijn. En je vindt me dan niet leuk… Ik voel nu al de rauwe pijn en de angst dat me je verlaat. Als je het ziet, als je eindelijk mij ziet en daardoor besluit om te gaan. Dan is het niet omdat je mijn masker niet leuk genoeg vond. Dan is het echt om mij. En dat vind ik het allerergste op de wereld. Weten dat ik het was. En weten dat dat niet voldeed.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.