Het zonnetje schijnt eindelijk weer eens door mijn raam, de lucht is zelfs behoorlijk blauw.
Gisteren was een bizarre dag. Soms heb je zo’n dag dat alles ineens tegelijk gebeurt. De liefste mails, de tofste voorstellen, de meest intense momenten van besef. Een week in één dag gepropt, waar ik even van uit moet hijgen. Ik ga proberen de dingen stap voor stap te blijven doen, bij elke stap me bewust afvragend of het echt past bij mij. Mijn perfectionisme mag mee, maar ik ga proberen het niet al te verstikkend te laten werken. Eerder als bewakingsmechanisme van mijn principes en idealen. Ik heb een helder beeld voor ogen en dat is niet erg, maar soms werkt het verlammend. Want ik voldoe nooit volledig, schiet altijd enigszins tekort. Er zijn altijd duizend redenen om mezelf om de oren te slaan, want goed genoeg is het nooit. Maar is dat erg? Is dat een reden om dingen maar te laten, of me er doodmoe doorheen te slepen? Te gebruiken als uitputtingsslag, zodat ik door mezelf te straffen voor het tekortschieten mijn dromen minder zal kunnen verwezenlijken?
Dingen om over na te denken. Ik moet mezelf in de smiezen houden. Voor mezelf opkomen. Bij mezelf blijven. Dan wordt het fijn en op een goede manier spannend. Dan kan het wel eens een hele mooie reis gaan worden.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.