Verschillende diagnoses, verschillende therapievormen, gegeven door verschillende therapeuten. Er zijn zoveel verschillende perspectieven om een probleem te bekijken. En elke hoek heeft me wat geleerd. Er is geen absolute waarheid. Vaak is er zelfs niet één absolute diagnose. Een diagnose als pijl op de weg: Dit en dat kun je doen voor herstel. Meer is het niet, voor mij. Het allermeeste heb ik gehad aan het vertrouwen wat therapeuten mij gaven. De soort therapie die ze gaven bleek dan ondergeschikt. Als ze in mij vertrouwden, hoop hadden voor mij en keken naar wie ik echt ben, dan voelde ik me ongekend fijn. Ze gingen een oprechte band met mij aan; professioneel, doch persoonlijk. Hun empathie was echt en hun troost en medeleven was daardoor ook echt.
Ze waren integer, deden wat ze zeiden en andersom. Ik leerde vertrouwen op menselijke connectie, ook al is deze professioneel van aard. Een arts – patiëntrelatie kan ook heel mooi en waardevol zijn. Voor mij staat of valt alles hiermee. Als ik geen band voel, geen oprechtheid, geen echtheid, dan werkt het niet voor mij.
Pillen, oefeningen, huiswerk, analyse, gesprekken: ze zijn helpend. Maar wat mij aan het genezen is, is het contact. Het vertrouwen dat ik krijg, de bevestiging dat ik goed ben zoals ik ben. Niet teveel, niet te intens, niet te druk, niet te zwak, niet te ziek maar bovenal: niet gek. En helemaal goed genoeg. Met of zonder psychische kwetsbaarheden.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.