En ik jammer
Door de donder en de bliksem in mijn hoofd
Ik was altijd al bang voor onweer
Verstop mij maar in vredige verhalen
Ik wil het lichter, schreeuw ik
Maar ik ben een emotioneel zwaargewicht
En alles in mij is in kluwen
Hoe meer ik graaf, hoe dieper ik verstrikt raak
Dat ik van haar hou, is het enige wat ik weet
Maar de nabijheid schuurt soms tegen dat wat nog niet heelde
En dan krimp ik ineen
De zin van het leven ontgaat me soms
Alles wat ooit vastgeroest zat in mij
Schuift nu los
Niks meer om me aan vast te klampen

En er is ook al geen bankje in dit kutpark

Dus nu zit ik op de stoeprand
Dat is het leven

De zin van het leven is ijs eten wanneer je daar zin in hebt
Zei ik gister
Misschien moet dat het maar zijn

Ik heb gewoon nergens zin in
Hoe lamlendig klinkt dat
Zitten op deze stoeprand
Is alles wat ik wil doen

Wie heeft bedacht dat het zo zou lopen?
Ik was het zeker niet
Ik was een succesverhaal
Nu ben ik een queeste
En kijk ik met verbazing naar mijn eigen gedwaal
Niks weet ik meer zeker

En ik zie heus wel dat ik ondergedompeld ben
Je ziet m’n gebubbel aan de oppervlakte
Knappende belletjes
Reddingsboei is kwijt
Stuurlui staan aan wal
Ik zwem van ze weg
Ik wil alleen zijn

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.