Er zit urgentie in me
En wat ik wilde worden
Dat bleek ik al te zijn
Hoef ik niet langer na te jagen

Een kunstenaar hoort niet thuis
Op een kunstenaarsschool
Want het leven zelf
Is al een hele kunst

Ik vlucht niet langer
Het is tijd om thuis te komen
En daar alles te vinden
Wat ik zocht

Soms ben ik in balans
Maar vaak duik en graaf ik diep
Tot mijn oren suizen
En mijn lichaam pijn doet

Kalmte is goed voor mij
Maar in de pieken en de dalen
Kom ik tot leven
Tot er afgematte leegte rest

En dan denk ik
Nu ben ik op en kapot
Maar de rit begint
Altijd weer opnieuw

Jij herkent me
Vanuit de verte
En ik reik je mijn hand
Door de ruimte heen

Om samen te leven
En te vallen
En te leven
Léven

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.