Ik kom al worstelend met mijn paraplu de koffietent binnen. Het meisje achter de bar moet om me lachen. “Wat een rotweer hè,” zegt ze. Ik antwoord dat mijn vriendin as we speak in de zon zit op Lesbos. Ze beaamt het jaloersmakende effect ervan.
Later als ze langs me loopt, terwijl ik aan mijn cappuccino nip en een boekje lees, fluistert ze me toe: “Maar jij zit er nu ook best lekker bij… Toch?” Ze heeft gelijk. Eigenlijk heb ook ik het best wel prima voor elkaar.
Echt goed voel ik me alleen nog steeds niet. Mijn lijf reageert op de stress met rare kwalen. Ik zie al anderhalve week onscherp, ben moe en heb last van mijn polsgewrichten. Ik kijk nergens meer vreemd van op, maar maak toch maar een afspraak bij de dokter. Ik verwacht niet zo zeer een diagnose of een oplossing, maar ik hoop dat hij me wellicht van tips kan voorzien. Ondertussen ben ik zelf maar aan het klooien met zalfjes en tape. Ik ga door het leven met een walm van tijgerbalsem om me heen.
Grote levensvragen bewaar ik voor later. Probeer me maar over te geven aan het nu. “Je doet het goed. Je hoeft verder niks, behalve mild zijn.” De woorden van de psychiater. Ik houd ze goed in gedachten en kabbel door de dag. ‘This too shall pass’. Ooit wordt de fysieke en mentale pijn minder. Ooit voel ik me weer wat sterker. En: Ooit wordt het volgende week donderdag.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.